Çocukluğum 90'lı yılların en güzel mahallelerinde geçti. Hayatımda sık sık anımsayıp çoğu kez özlemle ah çektiğim bu yılları geçen her gün özlemle anıyorum. O dönemlerde en sevdiğim şey okuldan gelir gelmez topumu alıp sokağa çıkmak ve hava kararana dek futbol maçı yapmaktı. Günün birinde o dönem mahallenin futbol klübü beni beğenmiş fakat maddi sıkıntılar ve bilinçsizlik nedeniyle gidememiştim. Halen bir futbol maçı izlerken içimde bir burukluk olur.
Sanıyorum ki bu burukluktan dolayı ve içimde kalan uktenin etkisiyle futbola veremediğim enerjimi, sevgimi bilgisayarlara verdim. Onun büyüsü beni içine çekti, üniversite okuduğum yıllarda kendi alanımı bir kenara bırakıp tamamen kendimi bu alana adadım. Amacım sözel alan okumuş biri olarak yaratıcı düşünmenin, sayısal ifadeleri bilmekten daha önemli olduğunu ispatlamaktı. Yalnızca kendi çabamla pek çok programlama dili öğrenmiş ve robot yapma kıvamına gelmek üzere olan biriyim. İnsanlara zorla verilen eğitimlerin insanı o şeyden soğuttuğu ve içindeki merakı söndürdüğüne dair inancım vardır hep. Belki yanılmışımdır, belki de sonuna kadar haklıyımdır; bunu hayat gösterecek elbette. Ancak ben yine de doğru yolda olduğuma inanıyorum. İnsanı yaşatan şey mutluluk ve umut değil midir zaten ...
